بازی God of War : Sons of Sparta به عنوان یک پیشدرآمد در مجموعه God of War، نه تنها داستان کریتوس و دیموس را در دوران جوانی و شکلگیری آنها روایت میکند، بلکه تغییرات قابل توجهی در تم و محیط بازی را به نمایش میگذارد. این بازی به جای تکیه بر خشم و هیاهوی یونانی، به فضایی شاداب و پر از شوخیهای خانوادگی میپردازد و تاریکی کمتری نسبت به نسخههای قبلی دارد.
اگرچه کمدی و شوخی به سختی سنگ بنای تماتیک God of War به عنوان یک فرنچایز هستند (هرچند گمان میکنم طرفداران جدیدتر Mimir خلاف این را استدلال کنند)، Sons of Sparta با روایت داستان خود به عنوان داستانی که توسط کریتوس از دوران اساطیر یونان برای دخترش کالیوپ روایت میشود، قبل از اینکه همه چیز خیلی خیلی بد شود، این موضوع را منطقی جلوه میدهد. به این ترتیب، کاملاً این حس را به شما میدهد که کریتوس (با صداپیشگی تیسی کارسون،گوینده کریتوس 3 گانه) این داستان را با نگاهی امیدوارانه به کالیوپ منتقل میکند – اینکه به نوعی تجربیات جوانی او به آن اندازه که ممکن است با توجه به مسیری که بازیهای آینده او را به آنجا میبرند، تصور کنید، آسیبزا نبوده است.
شایان ذکر است که شوخیهای بین کریتوس و دیموس در بیشتر قسمتها کاملاً سرگرمکننده است، اما هرگز آنقدر به کمدی محض تبدیل نمیشود که بازی را کاملاً از مسیر خارج کند. با این حال، بسته به اینکه فکر میکنید این مجموعه کاملاً نمیتواند این نوع تغییر لحن را تحمل کند، یا اگر مثل من هستید، آن را به عنوان یک پیشدرآمد در نظر میگیرید که احتمالاً این نوع لحن دیگر در عنوان بعدی تکرار نخواهد شد، برداشت شما از این موضوع متفاوت خواهد بود. من شخصاً از این موضوع ناراحت نشدم، اما دیگران ممکن است ناراحت شوند، پس با احتیاط پیش بروید.
در مورد خود بازی، در اصل، God of War: Sons of Sparta یک عنوان در سبک مترویدوینیا (Metroidvania) دوبعدی با پیمایش جانبی است . این بازی کاملاً آن پیشرفت اکتشافی کلاسیک را که بازیکنان را ملزم به کسب تواناییهای جدید برای رسیدن به مناطق قبلاً غیرقابل دسترس میکند، در بر میگیرد و در عین حال به طور فعال پیشرفت در تجهیزات و مهارتهای تهاجمی را تشویق میکند که به نوبه خود با یک سیستم مبارزه همه کاره و رضایتبخش گره خورده است. God of War: Sons of Sparta یک بازی کاملاً ساخته شده در این زیرشاخه است، هرچند که نمیتواند کاملاً با بازیهای نخبه این ژانر، مانند Hollow Knight و Dead Cells ، رقابت کند .
داستان Sons of Sparta «فرزندان اسپارت» حول محور کریتوس و برادرش دیموس به عنوان اسپارتیهای نوجوان میچرخد که به دنبال ایجاد جایگاهی برای خود و پیوستن به حلقه پیشتازان هستند تا بتوانند به طور کامل به نیروی اسپارت تبدیل شوند. با این حال، وقتی همکلاسیشان واسیلیس ناپدید میشود، این دو برادر باید دوست سرکش خود را پیدا کنند، در همین حال، پیشگویی در خود اسپارت به طور منظم پدیدار میشود و تا حدی پیشبینی میکند که در آینده چه اتفاقی برای کریتوس و دیموس خواهد افتاد.
صحبت از پیشگویی شد، پس از مقدمهای کوتاه و لطیف که زمینهی روایت داستان را فراهم میکند، « فرزندان اسپارتا» بدون اتلاف وقت شما را به رویارویی حماسی با یک غول یکچشم خشمگین سوق میدهد، در حالی که در تمام این مدت، موسیقی ارکسترال کاملی که شایستهی بازیهای اصلی است، در اطراف شما میپیچد. این موسیقی، حداقل تأثیر اولیهی مطلوبی را ایجاد میکند، در حالی که یک صحنهی چشمنواز و عجیب و غریب از یک غول یکچشم پس از مرگ، از کار های کثیفی که کریتوس در سالهای پایانی عمرش به آن مشغول بود، خبر میدهد.
Sons of Spart با تکیه بر برخی از هنر پیکسلی دوبعدی فوقالعاده دقیق و جذاب، نه تنها دارای اسپرایتهای دقیق و پسزمینههای نقاشیمانند است که باید به آنها خیره شد، بلکه استعداد کلیدی در نمایش نیز دارد، زیرا دوربین مرتباً از صحنههای اکشن عقب میرود تا یک پیمایش کامل از محیطهای حماسی طراحیشده با دست را ارائه دهد که دوباره یادآور نمایش نفسگیر این فرنچایز به طور کلی است.
شاید یکی از بزرگترین دستاوردهای Sons of Sparta این باشد که از چندین جهت قابل توجه، حس یک بازی اصلی God of War را القا میکند. از مجموعه اکشن نقشآفرینی گویهای قرمز حاصل از کشتن انبوهی از دشمنان اساطیری یونانی، رهاسازی اعدامهای وحشیانه (هرچند که فاقد تنوع موجود در سری اصلی هستند)، شکستن گلدانها، انداختن سطلهای معلق پر از غنیمت و شکستن صندوقچههای باز برای ارتقاء تواناییهایتان گرفته تا حتی دفع سپر واکنشی که در آخرین عناوین God of War دیده میشود، Sons of Sparta عملاً DNA مخصوص این سری را در خود دارد.
کنترل این نسخه جوان از کریتوس لذتبخش است. کریتوس که به هر فرمانی فوقالعاده واکنش نشان میدهد، میتواند به صورت همهجانبه حمله کند و پلتفرمینگ (و پوشش) پیکسلی زیبایی دارد، در عین حال کنترلر DualSense به طور محسوسی هر کاری که قهرمان جوان ما انجام میدهد را از طریق فناوری بازخورد لمسی خود ثبت میکند. و حالا که صحبت از کنترلر DualSense شد، Sons of Sparta از کنترلر نسل فعلی سونی به طور گسترده استفاده میکند، با صداهایی که از بلندگوها پخش میشوند، بازخورد لمسی که قبلاً ذکر شد و حتی جایی که برای پیشبرد داستان باید در کنترلر فوت کنید. مطمئناً این چیزهای فریبندهای هستند، اما من هنوز هم دوست دارم وقتی توسعهدهندگان به یاد میآورند که چنین قابلیتی وجود دارد، میدانید؟
اگرچه بخش پلتفرمینگ در Sons of Sparta تا حد زیادی لذتبخش است، اما در واقع در مبارزات است که روند بازی جان میگیرد. نگه داشتن R1 و فشار دادن دکمه حمله استاندارد، حملهای از روح اسپارتان را فعال میکند که نوار امتیازی با همین نام را خالی میکند تا به جای آسیب اضافی، اثرات گیجکنندهای به دشمنان وارد کند، با این هدف که آنها را به اندازه کافی گیج کند تا امکان حمله اجرایی فراهم شود. همانطور که انتظار میرود، انجام حملات منظم به پر شدن نوار امتیازی کمک میکند و یک لایه تاکتیکی جدید به بازی میدهد، زیرا شما بسته به دشمنان روبروی خود، بین استراتژیهای حمله گیجکننده و آسیبرسان جابهجا میشوید.
فراتر از چنین تواناییهایی، کریتوس میتواند از میان دشمنان زیادی عبور کند ، که به محور اصلی هر استراتژی در برابر دشمنان سختتر در مراحل بعدی بازی تبدیل میشود، زیرا انجام این کار تعداد کمی فریم شکستناپذیری ایجاد میکند و شما را از آسیب شدید در لحظه نجات میدهد. دفاع کردن میتواند از آسیب به سلامتی شما جلوگیری کند، اما فقط تا زمانی که آسیب ندیده باشید، در حالی که توانایی دفاع به سبک راگناروک به کریتوس این امکان را میدهد که نه تنها دشمنان خود را متوقف کند، بلکه بسته به مسیرهای پیشرفت و سلاحهایی که دارید، آنها را با یک ضدحمله ویرانگر متوقف کند.
نکتهی قابل توجه دیگر در مورد این موضوع، سطح شخصیسازی سلاحهایی است که بازی Sons of Sparta در اختیار بازیکنان قرار میدهد. اگرچه نیزهی قابل اعتماد کریتوس وسیلهی اصلی او برای ایجاد درد و رنج در دشمنانش است، اما میتوانید با جمعآوری مواد لازم و گویهای خون، دستهها، نوکهای نیزه و موارد دیگر جدیدی را باز کنید که میتوانند اثرات عنصری، امتیازات ویژه و سایر مزایای مشابه را به شما اعطا کنند. همین امر در مورد سپر او نیز صدق میکند، با انواع مختلف طوقههای قابل ساخت که بسته به انتخاب شما میتوانند به طور قابل توجهی بر سبک بازی شما تأثیر بگذارند.
اگرچه مبارزات یکی از نقاط برجستهی غیرقابل انکار Sons of Sparta است ، اما گشت و گذار در آن نیز در مقایسه با کل ژانر، اگرچه بدیع نیست، اما جذاب است. یک اجبار واقعی وجود دارد که نه تنها به طور کلی به بازی ادامه دهید، بلکه هر گوشه و کناری را نیز کاوش کنید و برای بازگشت به عقب و استفاده از تواناییهای جدید خود برای دسترسی به تمام مناطقی که قبلاً با جوایزشان در اوایل بازی شما را مسخره میکردند، وقت بگذارید. البته این چیز انقلابی نیست، بلکه صرفاً بیان این واقعیت است که Sons of Sparta همراه با جنبههای مبارزات و پلتفرمینگ معادله، اصول ژانر Metroidvania را به خوبی رعایت میکند. در Sons of Sparta کارهای زیادی برای انجام دادن وجود دارد . نه تنها انبوهی از اسرار و غنیمتها برای کشف ، بلکه تعداد زیادی ماموریت فرعی نیز برای انجام دادن وجود دارد. باز هم، این چیز جدیدی یا الهامبخشی نیست، اما این واقعیت را تقویت میکند که Sons of Sparta نه تنها روند بازیهای Metroidvania را دنبال میکند، بلکه با ارائه مجموعهای جذاب و دلچسب از کارهای جالب برای انجام دادن، به سرمایهگذاری بازیکن نیز احترام میگذارد.
فراتر از لحن بازی، چیزی که ممکن است نه تنها طرفداران God of War، بلکه طرفداران این ژانر را نیز عصبانی کند، این واقعیت است که حالت همکاری CO-OP دو نفره از ابتدای بازی قابل دسترسی نیست، در عوض فقط زمانی که بازی را برای اولین بار به پایان رسانده باشید، میتوان آن را باز کرد. حال، حالت «Pit of Agonies» یک داستان همکاری در کمپین اصلی نیست، بلکه مجموعهای از باسفایتهای نمایشی بسیار طاقتفرسا است که در آن میتوانید یک همراه را به دنبال خود بکشید تا کمی اوضاع را بهتر کنید. من حالتهایی مانند New Game Plus را پشت دیوار تکمیل بازی قفل شده میبینم، اما اینکه چیزی مانند همکاری CO-OP که ظاهراً باید یک نقطه قوت برای بازی باشد – از همان ابتدا در دسترس نباشد، برای من یک فقدان گیجکننده به نظر میرسد.
اگرچه این تغییر لحن ممکن است برای برخی از طرفداران قدیمی God of War بیش از حد باشد و واقعاً چیز تازه یا جدیدی در فضای Metroidvania به دست نیاورد، اما Sons of Sparta با این وجود ثابت میکند که توسعهدهندگان AAA مانند Sony Santa Monica باید همچنان به توسعهدهندگان مستقل بااستعداد اجازه دهند تا پیشرفت بدهند ، زیرا با وجود چنین نقصهایی، نتایج هنوز هم ارزشمند هستند.
About The Author
